Пратениците на ВМРО-ДПМНЕ направија претстава (фарса) од донесувањето на Законот за спречување и заштита од дискриминација.
Прво го одбија законот изработен од работното тело составено од претставници од министерствата, невладините, експерти и народниот правобранител. Потоа си изработија сопствена верзија (која нема врска со закон за спречување и заштита од дискриминација). Потоа ја пуштија таа верзија во расправа во Собрание. Следно беше отворање на натпревар во борба со ветерници. Си поставија за цел да се справат со непостоечки намери со овој закон да се промовира инцест, полигамија и содомија. Изјавија дека немаат намера да ги прифатат европските стандарди и на крај открија ново заболување и промовираа лечење на истото.
Откако ги исшамараа во повеќе наврати, решија да се вратат на играта демократија. Во оваа фаза земаат
делови од претходно направениот закон на невладините и експертите (или од лешот на убиениот закон) и се обидуваат да направат Франкештајн кој ќе го промовираат во манекен и во врвно достигнување на македонскиот интелект.
Си седат така на комисиите, и без мува да ги лази си предлагаат делови од “нашиот“ закон, па си се фалатмеѓу себе колку убаво ги смислиле амандманите и ги вклопуваат во монструозна комбинација која ќе продуцира мешанец составен од Мики Маус и Салвадор Дали. Во сета таа шарада (или како мали Ѓокица замишља Парламент) се плашам дека дечурланата почнува ептен да губи врска со реалноста и дека ќе почнат дури и самите да ги јадат колачињата од кал 
што ги прават за своите кукли. После ќе ги боли меше.
Со оглед на тоа дека од овие кал=колачиња и сите нас може да не заболи ептен стомак, во прилог го ставам денешниот прес (кој што го дадов како претседател на Одборот за заштита на човековите права на ЛДП).
ИЗЈАВА ЗА ЈАВНОСТА - 18.03.2010
Алиби амандмани на предлогот на законот за спречување и заштита од дискриминација поднесен од Владата на Република Македонија
После острите реакции на невладините организации и на меѓународната заедница на предложениот текст за Закон за спречување и заштита од дискриминација поднесен од Владата на Република Македонија, владеачките структури се најдоа во стапица: да продолжат понатаму игнорирајки ги забелешките или да ја признаат грешката и да го прифатат за расправа текстот изработен во соработка со невладините организации (кој сега го предлага група пратеници).
Владеачката структура изнајде трето “соломонско” решение. Ќе поднесе алиби амандмани со кои ќе создаде двоен привид:
1. дека прифаќа критика
2. дека се донесува добар закон
Според амандманите кои имав можност да ги видам:
1. порано или подоцна сексуалната ориентација ќе мора да биде внесена во текстот на законот (после многу навреди, омаловажувања, етикетирања и лаги)
2. комисијата за еднаквост ќе си остане канцеларииче под капата на некое министерсво во кое ќе седат неколку Мирјани Димовски задолжени да ја штитат власта (која и да е) од граѓаните
3. остануваат бесмислено дефинираните прекршочни санкции кои дискриминацијата ја изедначуваат со фрлање опушок на улица
4. цела група од членови неопходни законот да проработи и да ги штити сите граѓани од различните видови на дискриминација, се едноставно поттурнати под килим
5. сите Гиневци во Македонија ќе можат слободно да поттикнуваат на дискриминација
5. во текстот се промовираат одредби со кои одново се потенцира бинационалноста наспроти мултикултурноста во Македонија
Наместо расправата за овој закон да ја отвори вратата на еднаквоста, владеачката партија го употреби донесувањето на Законот за промоција на дискриминирачко однесување, за непречен говор на омраза и за поттикнување на дискриминација и се разбира, натамошна бинационализација на државата. Најголем губитник ќе бидат граѓаните. Разбирале тоа тие или не.
Скопјанец застрелан пред Универзална сала, Алфите ги фатиле осомничените. Денес пред истражен судија. Црна хроника, секогаш интересна за медиумите. Зачудувачки брза и успешна акција. За пофалба. Многу слики од настанот. И ниту едно прашање: што прават двајцата лишени од слобода на земја?
Од сликите е очигледно дека луѓето кои се лишени од слобода подолго време лежат на плочникот. Околу нив се муваат алфи, си разговараат, ги гледаат, а тие си лежат. Колку долго? И зошто би лежеле на плочникот? Зошто веднаш не се однесени пред истражен судија или во полициска станица. Зошто се изложени на погледите на сите, па уште и снимани со камери? Како уловен трофеј? Очекувам во следна прилика некој полицаец да застане над уапсениот со нога на неговото тело и да се слика за спомен. Така се прави кога ќе се улови животно. А кога се лишува од слобода човек има правила и тие правила се пишани во Законот за внтарешни работи и во Законот за полиција и во Кодексот за полициско постапување.
Во нив пишува дека: Полициските службеници го почитуваат личното достоинство, дека полицискиот службеник е должен да престане со употреба на средството за присилба, веднаш штом ќе престанат причините поради кои дошло до негова употреба и уште дека, полициските службеници не смеат да предизвикуваат, поттикнуваат или толерираат никаков чин на тортура, мачење, нечовечко или понижувачко постапување или казнување.
Ова е случај на тортура, мачење и нечовечко и понижувачко постапување. Што ќе направат сега: јавниот обвинител, министерката за внатрешни работи, народниот правобранител? Што ќе направат новинарите кои веќе го посочија и кривецот и мотивот и очигледно го прифатија лежењето на плочникот како дел од казната.
Глупо е кога портпаролот на МВР ќе изјави дека била поднесена пријава против човек кој со камен фрлен кон него се бранел од натамошен напад. Најверојатно се води од христијанските правила (кои во последно време кај нас имаат поголема важност од законските) и бара: ако некој те удри по десниот образ да го свртиш и другиот, а ако имаш трет, богами и него.
Јас сум голем поборник на инклузија на лицата со ментална попреченост во секојдневниот живот на пошироката заедница, меѓутоа во нашето извртено општетсво, наместо инклузија на овие луѓе во секојдневното живеење добивме единствено нивна инклузија во Собранието на Република Македонија.
Сметам дека мора да се воведе правило за тестирање на елементарно ниво (90%) интелектуална способност за оној/онаа кој/а што сака да биде претставник во Собранието.
Цврсто стојам зад потребата лицата со интелектуална попреченост кои седат во пратеничките столици и нивните соработници во различни органи кои ја поддржуваат власта под итно да бидат разрешени од нивната функција.
Ако некому не му е јасно, дека самото тоа што власта ја брани антикорупциската комисија, веќе претставува проблем, тогаш не сме мрднале ни чекор во разбирањето на контролата на власта.
Независните експерти на ООН формулираат визија за правата на жената: пост Пекинг + 15.
Во Македонија веќе ја живееме визијата на ВМРО за правата на жената.
Жената не смее да биде градоначалник, не смее да биде член на ректорската управа на државниот универзитет, не смее да биде економски самостојна, не смее да бира дали да раѓа или не, не смее…
Жената има право да раѓа, да готви, да пере. Има право да го чисти станот и да се грижи за мажот, да биде добра домаќинка, мајка и сопруга. И, има право да и биде купено цвеќе за 8 март како дел од ритуал чија содржина се изгубила во магливото комуњарско минато.
Етничкиот идентитет не е нешто што се гради по нарачка, нешто за показ и фалење.Етничкиот идентитет не е ниту нешто што некој може да го украде, да го одземе или да го прогласи за непостоечко. Етничкиот идентитет е суптилно ткаење кое ја спојува индивидуата со заедницата, денешнината со минатото. Тоа се мноштво од конци извлечени низ историјата и провлечени низ животните истории на милиони индивидуи. Етничкиот идентите има мирис и вкус и звук и допир. Тој затреперува во дамарите на плодот кој станува човек и се пренесува низ здивот на животите кои згаснуваат. Етничкиот идентитет си го носиш со себе, кај и да одиш. Тој те издвојува и спојува. Тој е невидлива врска со некоја точка на земјината топка со која си на иста бранова должина и во постојано двострано емитување.
Етничкиот идентитет на Македонците е неповторлива шара во која може да се препознаат почетоците на себепрепознавањето, влијанијата на поблиските и подалечни случувања, допирот со другите. Ако се заслушаш, ќе го слушнеш звукот на ветерот на некои многу далечни степи и мелодијата на словенскиот збор вткаена во јазикот кој поврзува над 300 милиони жители на Европа. Под нозете можеш да го почуствуваш цврстиот камен на Византот, под кој се редат слоеви на претходните култури кои го вообличиле и го издигнале. Ако замижиш може да го осетиш раскошот на ориентот кој ги разгалува твоите сетила. Внатре во тебе е за секогаш измешан звукот на црковните звона со гласот на имамот, и двете спакувани во магловита идеја за иднина во која сите ќе работат колку што можат, а ќе имаат толку колку што им треба. Се е тука, во секој од нас поединечно и во сите нас заедно.
И, одеднаш, од најмрачните катчиња на незнаењето, интелектуалната инфериорност, болната желба за
моќ и бескрупулозноста на непрепознаени анонимуси, исползуваат некои ликови кои мислат дека треба да излезат сред село, да чукаат на тапани и да викаат на цел глас за да разберат сите наоколу колку се посебни и поинакви. Својата сопствена индивидуална непрепознаеност ја проицираат на цел еден народ и среде нежното ткаење од срма и богато извезените ленени покрови, забодуваат бесмислени столбови со кои ја маркираат освоената територија на најбестиален начин. Опиени од испарувањата на моќта на новопечени богаташи изнедрени од најлепливата малограѓанштина, го растргнуваат ткивото на етничкиот идентитет и го заменуваат со безлични градби на сопствената мегаломанија. Во својата неспорна инфантилност се обидуваат да облечат нечии туѓи алишта искрено уверени дека перјата кои ги налепиле по своето тело ги прават птици.
Секој кошмар има крај. Сигурна сум дека и на овој ќе му дојде неговиот. Порано или подоцна. Прашање е што ќе правиме со камените блокови расфрлени низ нашата етничка градина. Може да ги апсорбираме и постепено да ги прекриеме со единствената флора и фауна, а може и да ги зачуваме и така како што се, апсурдни струпови кои бесмислено штрчат од пределот, како спомен и предупредување да не дозволиме така лесно талогот на заедницата да се излее на површина.
Филм кој во 2003 година доби многу награди токму по прашањето на нештата кои наместо да не обединуваат не разликуваат. Може да го видите овде.
Јас открив и еврејска верзија која се вика: Fel Shara (KlezRoym) (од A Jewish Odyssey)
КОЛКУ Е МАЛ И УБАВ СВЕТОТ, НО НЕ ЗА СИТНИ ДУШИ ЗА КОИ ПОСТОИ САМО ЈАС
Денешниот напис во Вечер потпишан од Латас претставува училишен пример на говор на омраза и може да биде подведен под кривичното дело поттикнување на етничка и верска нетрпеливост и омраза. Целиот напис претставува отворено поттикнување на омраза на Македонците кон Албанците и создавање на атмосфера на недоверба и страв.
Би сакала да свртам внимание на неколку работи за кои можеби треба да почнат да размислуваат оние вистинските новинари (ако такви останале во Македонија) кога го анализираат проблемот така тенденциозно поставен во спомнатиот напис:
1. Како тоа граѓаните не знаат дека визната либерализација не знчи и можност за барање азил, односно за барање работа? Обврска на државата е да ја направи достапна информацијата на сите граѓани (а посебно оние од миноризирани и социјално загрозени слоеви кои можат да се впуштат во ваква авантура)
2. Како е можно на аеродром и на пасошка контрола да се пропуштаат луѓе со авионски билети во еден правец, без соодветни покани и без јасна назнака за целта на патувањето? Одговорност на државата е да спречи злоупотреба на визната либерализација.
3. Која е користа од визната либерализација за обичниот граѓанин и што губи тој со евентуалното ограничување, кога сите статистики покажуваат дека граѓаните воопшто не патуваат повеќе во овој период едноставно затоа што немаат пари.
4. Зар никој не се прашува за една многу елементарна контрадикторност повзана со последните информации за големиот број припадници на албанската етничка заедница кои излегуваат од државата со цел барање работа. Имено, многу често се спомнува дека Албанците се богати, дека ја држат целокупната нелегална трговија на различни работи, а сега одеднаш излегува дека илјадници Албанци се загнале да бараат работа по белиот свет.
Во држава во која постои правен систем и новинарот и весникот ќе бидат повикани на одговорност од страна на јавниот обвинител и ќе бидат и кривично и парично казнети, а на новинарот ќе му биде изречена мерка забрана на вршење дејност.
Во земја без правен систем како Македонија, никој не ни забележува дека има некаков проблем.
СДСМ=ВМРО ДПМНЕ
Разгневените и револтирани протести на СДСМ во врска со ситуацијата на Воспитно поправниот дом сместен во затворот во Шутка наидоа на остар оговор од страна на ВМРО ДПМНЕ според кои ситуацијата е затекната од претходно и е резултат на неделувањето на претходната власт.
Ова е еден од честите случаи во последно време кога и едните и другите имаат право.
Проблемот датира од 2001 година и е предмет на анализи, проблематизирање и барање за решавање од страна на невладините организации (Хелсиншкиот комитет, Меѓаши) и од меѓународната заедница (Советот на Европа, ОБСЕ).
СДСМ не сакаше да издвои пари за овој проблем да се реши и како резултат на тоа добиен е многу негативен извештај по ова прашање (во рамките на поширокиот извештај на Советот на Европа.
Овој извештај е подготвен во 2006 година и истата година и е предаден на Владата на Република Македонија. Тоа значи дека сегашната власт имала три години да го реши проблемот, меѓутоа не сакала да го реши.
Заклучок:
Во право се двете партии. Ниту една од нив во моментот кога може да го реши проблемот не го решава, а секоја од нив кога е во опозиција го поставува на дневен ред.
Во политиката тоа се нарекува манипулација на јавноста.
Медиумите претставуваат неверојатно моќен играч во поставувањето на дневен ред на одредени теми. Со нивна помош може да се изврши притисок не само врз власта туку и врз јавното мнение. Медиумите градат атмосфера на интерес за одредено прашање или го подбутнуваат на маргините на случувањата.
Нашите медиуми не мислат дека донесувањето на Законот за спречување и заштита од
дискриминација претставува жешка тема на оја што треба да и биде посветено поголемо внимание. Меѓу поставувањето на гипсана биста на Ванчо Михајлов на нечии балкон и законот кој ќе ги зафати интересите на сите граѓани на Република Македонија, тие избираат да биде објавена веста за гипсаната биста на балконот на некој Велешанец.
Законот ќе биде изгласан, таков каков што е никаков. И за тоа своја вина ќе мора да сносат и медиумите, кои не успеваат да ја сфатат големината на проблемот и не ја насетуваат лавината од последици кои ќе ја следат оваа одлука.
Во една демократска држава прогресивниот притисок не се очекува од надвор, туку се случува внатре, а дел од тој прогресивен притисок мора да претставуваат медиумите.
делови од претходно направениот закон на невладините и експертите (или од лешот на убиениот закон) и се обидуваат да направат Франкештајн кој ќе го промовираат во манекен и во врвно достигнување на македонскиот интелект.
што ги прават за своите кукли. После ќе ги боли меше.
