ЗА ПУШЕЊЕТО

Јас сум непушач. Закоравен, природен, непомирлив. Мислам дека пушењето го нарушува здравјето и на тие што пушат и на тие што се околу нив. Исто така мислам дека големите тутунски босови го стимулираат создавањето нови пушачки армии кои ќе ја возобновуваат одново и одново нивната неприкосновена моќ.

Меѓутоа, и покрај се ова, имам проблем со забраната на пушење во сите затворени јавни места.Од неколку причини.

1. Имам проблем со забраната како забрана. Историјата покажува дека забраните никогаш (или многу ретко) ги решаваат проблемите. Примерот на прохибицијата е еден од драстичните примери за неефикасноста на забраната. Или, криминализацијата на комерцијалната сексуална работа. Забраните од ваков широк размер или сеопфатните забрани се најпроблематични. Тие вообичаено водат кон создавање моќно подземје и нанесуваат уште поголема штета.

2. Имам проблем со дискриминацијата. Во случајов цела една група луѓе е изложена на поинакво постапување заради една карактеристика. Одеднаш сите затворени јавни простори стануваат недостапни за одредена категорија луѓе. Се до тоалети. Потполна ексклузија во ерата на промоција на инклузијата? Цела низа права се проблематизираат со една ваква забрана (движење, здружување, работа, …)

3. Имам проблем со недоследноста. Ако се смета за болест тогаш така треба и да се третира. Многу мал број заразни болести подлежат на карантин и тоа само заради нивната заразност (преносливост). Ако зборуваме за штетното влијание на пушењето врз останатите, тогаш би требало тоа да се стави во корелација со другите штетни влијанија кои луѓето ги трпат како данок на сопствениот избор. На пример во однос на издувните гасови од автомобилите, или фабриките, брзата храна, пепстицидите, …

4. Имам проблем со слободата на избор. Изборот значи информираност за последиците, услови во кои се избира со полно знаење за материјата за која станува збор, свест за влијанијата кои се вршат.

5. Имам проблем со нелогичноста. Имено, доколку идејата е заштита на непушачите (посебно децата) одлуката за забрана на пушење во јавните затворени простории е потполно нелогична. Во таков случај пушачите ќе се ориентираат на пушење во приватни услови што директно ќе влијае на средината во која растат и се развиваат децата.

5. Имам проблем со погрешноста на пристапот. Ако сакам намалување на пушењето го намалувам прозиводството. Тоа значи ограничување на просторот за садење тутун, повисоки такси за тутунопроизведувачите, посебни заштитни мерки кои треба да се превземат за заштита на здравјето на работниците кои работат во оваа индустрија, забрана на семјно одгледување тутун, како можен извор на штетни влијанија врз сите (и пушачи и непушачи).

Заради сето ова, мислам дека едноставната сеопфатна забрана на пушењето во затворени јавни простории не е решение на проблемот. Решението мора да се побара во друга насока. На пример:

1. Наместо постоење на сеопфатна забрана, селективна забрана. Селективна забрана за одреден простор (на пример, секаде каде што има деца) или забрана за пушење во јавност за одреден вид професии (доктори, наставници, политичари, естрадни уметници) кои можат да имаат влијание врз конкретни групи и кон одредена насока на развој на јавното мнение.

2. Наместо рекламирање да се пристапи кон контра реклами во кои ќе бидат дадени информации за штетните последици од пушењето.

3. Да се вложат напори запродуцирање што е можно поголем број средства за одвикнување од пушење и овие средства да станат достапни или дури и бесплатни.

4. Да се вложат напори за развој на помалку штетни продукти кои ќе го намалат влијанието врз околината.

5. Да се создадат слободни пушачки зони (ресторани, четврти од градот, трговски центри, авионски линии и сл.).

Сигурна сум дека постојат алтернативи на простата забрана со сомнителен ефект.

Leave a comment

Your email address will not be published.