2. Дискриминација

Не знам колку држи ова тврдење за дискриминација… особено не тврдењето „сите затворени јавни простори стануваат недостапни за одредена категорија луѓе“. Јавните простори НЕ се забранети за никого, туку пушењето во нив е забрането, исто како што е фрлањето ѓубре, плукањето или, прости на изразот, уринирањето.

Инаку во Калифорнија имало иста ваква забрана за пушење на сите јавни простори, но сепак мислам дека има (многу, многу ретки) места за пушење. Јас такво видов само еднаш, во Sea World во Сан Диего, имаше една (празна) клупа со две корпи за пепел и знак за дозволено пушење, но од друга страна пак, во цел аеродром нема ниедно место каде што смее да се пуши, за разлика од, на пример, аеродромот во Вашингтон, или Виена, каде има специјални пушачки соби. Но друго ми беше зборот: еден мој пријател ми кажа дека неодамна слушнал од медиумите дека бројот на продадени цигари се намалил за повеќе од 3 пати откако се вовела оваа забрана.

Инаку немам некој дециден став за законов, туку само си нафрлам мисли. Додуше, повеќе тежнеам ЗА отколку против (исто имајќи ги во предвид ограничувањата, кои либералното во мене не ги сака).

Во Англија воведоа релативно скоро забрана за пушење во јавни затворени простории. Мене ваквата идеја ми е милина. Не гледам зошто било кој има право мене да ме труе! Надвор може да се рече дека има голема дилуција на чадот, меѓутоа во затворени простории присуството на пушачи е проблем за мене. Вака и рестораните се поубави и кафеата и работните услови.

Ги разбирам аргументите кои се наведени тука, меѓутоа правото на еден човек завршува таму каде што правото на друг човек почнува, така? Ако некој сака да пие алкохол тоа не е мој проблем се до моментот додека тој човек не седна зад волан на кола и го загрози мојот живот. Затоа нека пијат колку сакаат, ама не смеат да возат пијани. Ако некој сака да плати за секс тоа па воопшто не ме засега или загрозува мене. Но ако некој пуши во затворена просторија со мене тоа веднаш ме засега и загрозува. Ако некој сака да го ризикува своето здравје тоа ми е во ред, но не ми е во ред да го ризикува моето здравје.

Јас пушам цигари или по нашки пури (големи и мали), и тие не ствараат зависност и можам да ги пушам кога сакам. Бидејки за една ми треба отприлике 45 минути обично и си ги пушам дома (сега во дворот ради Андреј). Но и покрај тоа ми смета овој закон. Пред се затоа што се работи за забрана на зависност (пушењето е зависност како и многу други ) која со забрана не може да се излечи. Се нарушуваат човековите права на избор.

Што се однесува до загаденоста, ништо не е помала онаа од издувните гасови ама против тоа нема никој пртив затоа што автомобилот го користат сите , па никој не сака да се откаже од тој комотитет.

Лично сметам дека треба да се врати во сила член три од законот кој во последните промени е избришан со кој ке се определат во фирмите простории за пушење. Уште и би додал, истите да бидат опремени со филтри (пред некој ден добив на маил фирма која се бави со професионални филтри за пушачки простории и за секаков вид простории, значи светот тоа го решил).

Што се однесува до загрозување на животот и средината, тогаш треба веднаш да се тужат САД пореди бомбардирањето на Србија со осиромашен ураниум и истурањето на неексплодираните бомби на наша територија со што ни е загаден воздухот и водата за наредни стотињак години. Пушењето према ова е мачји кашаљ. А бог зна колку радиоактивен отпад имаме низ Македонија за кој не знаеме.

Бев пушач цели 17 години, во континуитет, без ниеден ден пауза, со по 2 кутии цигари на ден!!! Престанав да пушам пред 7 месеци, кога забременив. И морам да признаам дека од тогаш за прв пат се почувствував како непушач: за првпат можев да почувствувам дека облеката и косата ми мирисаат на чад откако ќе се вратам од “град”

Но, и додека бев пушач, секогаш пазев на останатите околу мене, и ги почитував правилата за места за (не)пушење. Дури и пред (предходниот) закон (тогаш само поединци забрануваа пушење: одредени такси возила, одредени јавни простории-канцеларии, “на гости” дома кај непушачи…). И стварно не ми беше тоа воопшто тешко. Дури и за пушач каков што бев, со по 2 кутии на ден.

Сметам дека овој закон е преригорозен, и дека треба да си останат специјалните места за пушачите. Во посебна просторија за пушење, чадот никому нема да пречи. Не ми пречи ни сега, како непушач.

Заборавив да го споменам мојот омилен пример во врска со ваков еден закон. Во Холандија пред некој месец (летото некаде) започна да се применува забраната за пушење на сите јавни места. Тоа ги опфаќа дури и кофи-шоповите, каде марихуаната е легална, но употребата на тутунот е строго казнива! Е тоа е навистина парадокс! Smoking kills, joint lives!

Јас сум непушач и стварно ми смета кога јадам а околу мене чадови. Од тој аспект мене ми е ок оваа забрана. Меѓутоа очигледно е дека владата има погрешен пристап во справувањето со зависностите. Таа удира само по зависниците, т.е конзументите , но никако и по производителите. Значи се труди конзументите да ги прикаже како непогодни, или како милуваат да кажат „ социопатолошки појави„ а никако да ја прифатат сопствената одговорност и да понудат други мерки. Забрана за рекламирање, повисоки цени на цигарите, слободни зони за пушење се само некои од мерките кои би требало да се применуваат. вака како што е сега мене ми личи само како уште една акција против „непогодните„, болните итн.. Некој убаво кажал, најстрашно е кога тој што незнае мисли дека се знае. Јас би додал, уште пострашно е ако тој управува со државата.

Време: Пушачите ќе здивнат до 2010 година

„… Одложувањето на Законот важи само за пушењето во места каде што се служи храна. Останува спроведувањето на делот од Законот според кој е забрането пушење во сите затворени простории каде што има протек на луѓе, односно во канцеларии, ходници, државни здравствени и социјални институции, болници и судови. Исто така, забрането е какво било рекламирање цигари…“

Изгледа дека сепак е најдобро да се одредуваат места за пушење и да се подигнат акцизите.