МОЈОТ УНИВЕРЗИТЕТ
Јас како професор на Универзитетот “Св. Кирил и Методиј” во Скопје почнувам да чувствувам голем проблем. На прв поглед постојат три можни решенија: или ќе се менува мојот Универзитет, или јас ќе се менувам или ќе треба да си најдам некој друг универзитет. А на втор, постојат исто така три решенија: да се менува политиката на Универзитетот,да се менува политиката на Универзитетот, да се менува политиката на Универзитетот.
Многу се согласувам со мојот драг пријател блогерот Волан дека на моменти се чини дека се наоѓаме во затвор наречен Македонија, меѓутоа се повеќе мислам дека некои од решетките сами ги поставуваме и сами ги зацврстуваме.
Мисија на Универзитетот
Мисијата на Универзитетот “Св. Кирил и Методиј” е тој да биде:
- автономен, научен, високообразовен универзитет, кој обезбедува наставна, научна и апликативна дејност во техничките, природно-математичките, биотехничките, уметничките, медицинските и општествените науки;
- универзитет посветен на негувањето и на интернационалната афирмација на традиционалните обележја и вредности на македонскиот народ (македонскиот јазик, историјата, литературата и културата) и, истовремено, на негувањето на културните вредности на другите етнички заедници во РМ;
- универзитет отворен за сите студенти врз основа на еднаквост и резултати, без разлика на нивното идеолошко, политичко, етничко, културно и социјално потекло;
- универзитет кој ја усогласува својата академска понуда со потребите на своето социјално опкружување и е во постојан динамичен однос со него;
- универзитет кој креира стимулативна околина за своите вработени, овозможувајќи им развој на нивните способности, со цел за исполнување на неговата мисија;
- универзитет кој развива доживотно и континуирано образование;
- универзитет определен за постигнување на европските норми и стандарди во сите области на своето дејствување.
За разлика од ова, другите универзитети во своите мисии објавуваат дека нивни клучни вредности се:
Слободата на мислата и изразувањето и слободата од дискриминација (Cambridge); поттикнување на дух на слободно истражување насочено кон откривање на природата на универзумот и местото на човештвото во него (Virginia); зачувување, збогатување и диссеменирање на знаењето (Washington); зачувување на академската слобода, промоција на различноста и еднаквите можности и почитување на индивидуалното уверување (Utah); човекови права, еднаквост и достапнос (Queens); …
Заклучок:
За разлика од универзитетите низ светот свртени кон се ново што може да се открие, свртени кон универзумот и човештвото, нашиот универзитет е свртен кон Македонија (25.713 км² и 2000000 население), народите кои живеат во Македонија и традицијата на овие простори.
Во мисијата на Универзитетот “Св.Кирил и Методиј” не се спомнуваат: слобода на мислата, критичко мислење, недискриминација. Универзитетот не гарантира и не поддржува ниту една од овие вредности. Тој единствено гарантира еднаквост во запишувањето на студентите и тоа само врз основа на идеолошко, политичко, етничко, културно и социјално потекло. Нема гаранција за еднаков еднаков третман на лицата со хендикеп, припадниците на ЛГБТК популацијата, маргинализираните групи по различни основи, луѓето со различна верска определба. И нема гаранција за еднаков третман во текот на студирањето.
Мојот Универзитет нуди програми и подготвува кадрит соодветни на потребите на социјалното опкружување на универзитетот. Светот е надвор од нашиот интерес. И човештвото. И Универзумот. Се почнува и завршува со Македонија.
Јас како професор на Универзитетот “Св. Кирил и Методиј” во Скопје почнувам да чувствувам голем проблем. На прв поглед постојат три можни решенија: или ќе се менува мојот Универзитет, или јас ќе се менувам или ќе треба да си најдам некој друг универзитет. А на втор, постојат исто така три решенија: да се менува политиката на Универзитетот, да се менува политиката на Универзитетот, да се менува политиката на Универзитетот.
Само како пример:
The University’s core values are as follows:
- freedom of thought and expression
- freedom from discrimination
Education
- the encouragement of a questioning spirit
- an extensive range of academic subjects in all major subject groups
- quality and depth of provision across all subjects
- the close inter-relationship between teaching, scholarship, and research
- strong support for individual researchers as well as research groups
- residence in Cambridge as central to most courses
- education which enhances the ability of students to learn throughout life
Purpose: The central purpose of the University of Virginia is to enrich the mind by stimulating and sustaining a spirit of free inquiry directed to understanding the nature of the universe and the role of mankind in it. Activities designed to quicken, discipline, and enlarge the intellectual and creative capacities, as well as the aesthetic and ethical awareness, of the members of the University and to record, preserve, and disseminate the results of intellectual discovery and creative endeavor serve this purpose. In fulfilling it, the University places the highest priority on achieving eminence as a center of higher learning.
The primary mission of the University of Washington is the preservation, advancement, and dissemination of knowledge. The University preserves knowledge through its libraries and collections, its courses, and the scholarship of its faculty. It advances new knowledge through many forms of research, inquiry, and discussion; and disseminates it through the classroom and the laboratory, scholarly exchanges, creative practice, international education, and public service. As one of the nation’s outstanding teaching and research institutions, the University is committed to maintaining an environment for objectivity and imaginative inquiry and for the original scholarship and research that ensure the production of new knowledge in the free exchange of diverse facts, theories, and ideas.
To promote their capacity to make humane and informed decisions, the University fosters an environment in which its students can develop mature and independent judgment and an appreciation of the range and diversity of human achievement. The University cultivates in its students both critical thinking and the effective articulation of that thinking.
As an integral part of a large and diverse community, the university seeks broad representation of and encourages sustained participation in that community by its students, its faculty, and its staff. It serves both non-traditional and traditional students. Through its three-campus system and through educational outreach, evening degree and distance learning programs, it extends educational opportunities to many who would not otherwise have access to them.
Mission Statement
The mission of the University of Utah is to serve the people of Utah and the world through the discovery, creation and application of knowledge; through the dissemination of knowledge by teaching, publication, artistic presentation and technology transfer; and through community engagement. As a preeminent research and teaching university with national and global reach, the University cultivates an academic environment in which the highest standards of intellectual integrity and scholarship are practiced. Students at the University learn from and collaborate with faculty who are at the forefront of their disciplines. The University faculty and staff are committed to helping students excel. We zealously preserve academic freedom, promote diversity and equal opportunity, and respect individual beliefs. We advance rigorous interdisciplinary inquiry, international involvement, and social responsibility.
Queen’s is one of Canada’s leading universities, with an international reputation for scholarship, research, social purpose, spirit and diversity. Consistently highly-ranked, Queen’s is known for its incomparable 24-hour learning environment. Great teaching, great students, community and tradition – these are the hallmarks of the Queen’s experience.
Human Rights, Equity, Accessibility
Our students, faculty, staff, and programs of learning and research benefit immeasurably when they reflect a range of experiences, identities and backgrounds.
Многу се согласувам со мојот драг пријател блогерот Волан дека на моменти се чини дека се наоѓаме во затвор наречен Македонија, меѓутоа се повеќе мислам дека некои од решетките сами ги поставуваме и сами ги зацврстуваме.
како само успеја да ископаш пост кој е пишан пред безмалку две години, и да го поврзеш со денешната твоја тема … инаку написот ти е инспиративен … Вие, универзитетските професори сте луѓето од кои ние обичните граѓани очекуваме малку повеќе да ни го осветлувате патот за излезот од “Затвоот Македонија“ …
за жал повеќето од професори кои воопшто се осудуваат да кажат по некој збор во медиумите се безгласни букви и си бркаат своја работа … чувајки ги своите места …
поздрав.
Секоја чест на исклучоци, но повеќето професори на УКИМ се смешка. Може мотото на универзитетот што сака да биде, ако вработените се незаинтересирани, неинтелегнетни, мрзливи и поткупливи тоа мото нема да биде спроведено во практика. Впрочем тоа се зборови, никогаш не сум знаела што е мисијата на УКИМ, ниту сум ја следела – јас си имам своја мисија и свои приоритети.
Кога ќе имам мнозинство квалитетни кадри на факултетите, кои вредно работат во своето научно поле, кои се трудат да им го пренесат тоа знаење на студентите и кои се заинтересирани за негувањето на талентите на своите студенти, е тогаш има смисла тие луѓе да седнат заедно и да се договорат за своја мисија. За да не трга секој на своја страна, за да се има заедничка насока. Но во денешни услови таа насока никој не ја есапи и онака. Луѓе кои не се заинтересирани предавања да држат или да прочитаат повеќе од една книга повразана со нивниот предмет, такви луѓе немаат друга мисија освен на најлесен можен начин да соберат што повеќе пари со што помалку работа.
Затоа, според мене, не е проблем мисијата туку кадрите. Со разумни луѓе ќе се договориме за разумна мисија.
подршка за идеата, која се надевам дека нема да запре на овој mission statement и вакво формално ниво затоа што во моето скромоно верување:
а) ова, а како Вие подобро знете, не е единстевениот квалитативен проблем на македонското високо образование,
б) истото, во случајов мислењето и негово изразување, не треба да се цели само на УКИМ, но и други сродни и несродни институции во прв ред семејството. Искрено, во услови каде вербата и послушноста доминираат, тешко се развива критичност.
в) во услови пак на пазарно образование, нестандардизиран квалитет и не-селективност, не сум најсигурен дека сите образуванти се способни за исполнивање на дадената мисија.
г) и на крај, иако човечки и дидактички преризично и контраверзно, лично верувам дека не сите млади пред се и постари граѓани треба да се образуваат по секоја цена.
Не е само до Универзитетот, тука се и професорите, а што ми е најмногу жал тука се и студентите кои одат во спротивен правец. Гледајќи ги моите колеги на 22 години, страв ми е да помислам што ќе биде од нив на 40-50 години. Искрено, ништо нема да се промени и по падот на Св.Кирил и Методиј, т.е. може да биде само на полошо. Сеуште верувам дека она двигателското што е мало и зафрлено на работ на општеството доаѓа од овој Универзитет. Не сум пронашол човек да ме демантира!
Солза, мислам дека, односно поправилно би било чувствувам дека студентите почнуваат да се будат…многу споро, многу внимателно ама пулсот се менува.
бај д веј супер текст Мирјана.
Се сложувам со мојата професорка околу актуелизирање на теми од ваков вид и ова е првпат да видам ваков јавно искажан став од универзитетски професор. Иако целата проблематика е доста комплексна(ако не и огромна како област самата по себе) но со оглед на моменталниве услови во кои егзистираме ние студентите а и професорите воедно како целина почетокот на некаква промена треба да е двостран. Сепак како прво треба самите професори(ако се доволно присебни) да пружат отпор кон наметнатите „кадровски“ решенија кои им се пикаат под нос директно од централните управи на политичките партии. Сведок сум на поставување на асистенти кои се директно „делегирани“ од политичките партии на што досега не сум забележал некој професор јавно да се спротивстави и тоа најчесто заради зачувување на сопствениот статус. Но какво фајде од таков отпор кој нема да биде иницијатор на бунт (и поддршка) кај студентската популација која и понатаму ги живее „благодетите“ на својата симпатизирана партија. Ако некој сака да почне да локализира тогаш еве отворено ќе кажам, обидете се да проверите кои се асистентите на Институтот за социјална работа и социјална политика па ќе можеме да тргнеме од некаде. (Дипломирав таму во 2005 година). Поголемиот број асистенти таму се или синови на професори или „делегати“ од политиќка партија(една од нив е и ќерка на поранешен министер). Значи да се отстрани талогот па подоцна да зборуваме за останатите проблеми.
Поздрав!
Реформите на универзитетот мора да започнат со студентите.
Безшумно покорување на секоја донесена одлука, без оглед на тоа како таа влијае на студентите е навика која мора да згасне.
На сите им е јасно дека нешто не е во ред, но малкумина веруваат дека тоа нешто може да се промени.
Ако студентите бараат доволно гласно, промените сами ќе си дојдат.
Се согласувам дека студентите треба да бидат главната движечка сила на барањето за промени, меѓутоа колку што јас знам никаде и никогаш студентите не настапувале со овие барања без некаква (отворена или затскриена) поддршка од професорите (се разбира не сите).
Јас почнав да идентификувам некои професори кои дефинитивно би застанале зад барањата на студентите, меѓутоа и тука е потребна активност на самите студенти. Имено, тие најдобро знаат кој од професорите може да биде “искористен“ во оваа насока.
Лично сметам дека студентите се исполитизирани како и целото општество. Поголем дел од нив се обидуваат преку студентското движење кое би требало да стане авангарда во општеството, да извлечат подобра позиција за себе.
Можеби како што вика Фемгерила се будат, но јас сум далеку од нив и тоа за жал не го гледам. Секое соопштение на студентските органзации е со длабока политичка позадина. Но дај боже да е така. Во спротивно решетки не ни требаат.
Најче текстот ти е супер да не заборавам (ова ти е ко на Тањичка што и се јавуваа, леле тањичка колку си убава, па колку ти е убава емисијата)