НИКО НЕСТОР

Веќе видено, веќе доживеано и потполно очекувано. Тепачки, казнети ученици, уплашени родители и соломонско решение за поделена настава, на кое се спротиставува една од страните. Истото клише како во Куманово (само што таму и тогаш министер беше Албанец, а против поделбата се бунеа Македонците).

Во услови кога политичарите од различни етнички заедници ја градат својата политичка кариера врз основа на екслузивитетот на сопствената етничка заедница, во услови кога не постои ниту намера, а камоли стратегија за изградба на мултикултурно општетсво и во услови кога образованието пополека тоне на дното на приоритетите и интересот на државата, не гледам зошто би не изненадило она што се случува во ретките училишта во кои наставата се одвива на повеќе јазици.

Толеранцијата се учи, таа се гради и поддржува, се негува, се брани. Толеранцијата не се прокламира и не се декларира. Создавањето на атмосфера во којашто може да вирее толеранција е неопходен услов кој не зависи од децата, а многу често ниту од родителите. Најопасни за процесот се сите оние кои тврдат дека имаме или сме имале добри меѓуетнички односи и дека на овие простори постои традиција на заемно почитување, соработка и заедничко живеење. Ширењето на ваков вид на невистини само ја замачкува сликата и го негира, наместо да го експонира, проблемот.

Посебно загрижувачки момент во секој од овие случаи е дека децата остануваат потпполно настрана од процесот на одлучување и немаат никакво влијан ие на решенијата кои имаат и ќе имаат повеќекратно и долготрајно влијание токму на нивните животи и нивните меѓусебни односи.

Овој вид на “решавање“ на работите се поцврсто ја исцртува границата меѓу етницитетите, физички ја обликува и води кон потполна поделба на државата.

Leave a comment

Your email address will not be published.