МАКЕДОНИЈА

серијал за името, државноста, соседите …

ЗА ИМЕТО

Како што веќе неколку пати спомнав, мислам дека не може да  зборуваме  за развој на граѓанското општество и на демократијата без да ја прифатиме алтернативноста како принцип на делувањето и размислувањето. Ова подразбира отсуство на табу теми (теми кои не смеат да се коментираат, анализираат, поставуваат на дневен ред) и отсуство на еднозначност во решенијата што се нудат во било која област. Прашањето на името не е исклучок.

Јас припаѓам на луѓето кои мислат дека граѓаните може и треба да разговараат за името на  сопствената држава, за импликациите на спорот со името врз секојдневниот живот и за можните решенија кои би не извеле надвор од затворениот круг во кој се наоѓаме.

И покрај тврдењата на владеачките и невладеачките политички партии дека постои апсолутен консензус на граѓаните за тоа дека името на државата не треба да се менува, луѓето разговараат за тоа и нудат различни идеи.

Мене ми западнаа за око две можни решенија.

Првото (на кое јас лично му давам предност) е: Вардарска Македонија. Зошто?

1. Вардар е симбол кој поврзува повеќе историски етапи од развојот на овие географски простори
2. Тоа е симбол кој нема етнички предзнак
3. Постоењето на Вардарска Македонија подразбира постоење и на други делови од географската целина Македонија (како: егејска, пиринска, горанска, преспанска)
4. Името Вардарска Македонија фигурира во историјата во повеќе наврати и се поврзува конкретно со овие простори

Во прилог е интересна мапа од 1946 година на која се спомнува Вардарска Македонија.

Второто решение е Северна Македонија. Ова решение (и покрај интересните географски импликации) помалку ми се допаѓа заради отсуството на елементо на обединувачки симбол.

Мирјана

САМО КАКО РАЗМИСЛА

Историјата е многу интересно нешто. Таа може да биде искористена на најразлични начини. За добро и за лошо.

Може да послужи за градење на иднината (учиме од грешките, не ги повторуваме, напредуваме, се надградуваме).

Може да послужи како бајка за возрасни (која им се раскажува да не се плашат од мракот, и од чудовиштата под креветот, во која малиот Петре го победува моќниот џин и среќно живее во златниот дворец за секогаш).

Најлошо е кога се употребува  за замаглување на сегашноста. Се наоѓа некој кој цело време ги врти главите на луѓето наназад за да не видат  каде се, каде одат, што им се случува. Во оваа употреба воопшто не е важно што се случувало, во кој контекст, кои биле последиците.  Важно е да се убедиме дека сме биле големи (многу големи) и моќни (многу моќни) и дошле лошите, подли, примитивни (некои) и не зезнале. Да не било така, ќе сме си биле големи, и паметни, и немало да ни се случува ова што ни се случува и да бидеме овде каде што сме, туку кој знае каде.

Понекогаш седам и се прашувам: добро, што ако постоела Голема Албанија? Дали тоа ќе ги направело поинакви Албанците, дали ќе биле понапредни, подемократски, попаметни? Што ако имало голема Србија? Што ако имало голема Македонија? Ќе имавме некои други луѓе, други политички партии, други политичари на власта и веднаш до неа, друго ѓубре по улиците?

Што ќе промени утре Грција да рече: да вистина е, згрешивме, вие сте потомци на Александар Македонски и името Македонија е ваше и ничие друго? Дали тоа ќе обезбеди поголеми плати, помалку корупција, независно судство, слободни медиуми?

---

Зошто не можеме да имаме поголеми плати, помалку корупција, независно судство, слободни медиуми сега? Што не спречува? Името? Тоа што не сме во НАТО? Тоа што не сме во ЕУ?

Не сум за откажување од имиња (јас сум и против традицијата жените да го менуваат презимето кога стапуваат во брак затоа што мислам дека името/презимето е дел од идентитетот на човекот), меѓутоа, многу сум против да се замачкува вистината, дека покрај името и историјата има многу други работи кои зависат од нас самите овде и сега и кои нема потреба да ги одлагаме додека не утврдиме кои ни биле поблиските и подалечни претци.

Мирјана

ЗОШТО ИСТИТЕ ПРИНЦИПИ НЕ СЕ ПРИМЕНАТ НА КОСОВО?

За секоја од новите држави спроведена е посебна процедура и морале да бидат исполнети посебни услови. За исполнувањето на условите дава мислење специјално формирана комисија и дури после тоа следи и официјално признавање.

Declaration on the `Guidelines on the Recognition of New States in Eastern Europe and in the Soviet Union’ (16 December 1991)

In compliance with the European Council’s request, Ministers have assessed developments in Eastern Europe and the Soviet Union with a view to elaborating an approach regarding relations with new states.

In this connection they have adopted the following guidelines on the formal recognition of new states in Eastern Europe and in the Soviet Union:

The Community and its Member States confirm their attachment to the principles of the Helsinki Final Act and the Charter of Paris, in particular the principle of self-determination. They affirm their readiness to recognize, subject to the normal standards of international practice and the political realities in each case, those new States which, following the historic changes in the region, have constituted themselves on a democratic basis, have accepted the appropriate international obligations and have committed themselves in good faith to a peaceful process and to negotiations.

Therefore, they adopt a common position on the process of recognition of these new States, which requires:

- respect for the provisions of the Charter of the United Nations and the commitments subscribed to in the Final Act of Helsinki and in the Charter of Paris, especially with regard to the rule of law, democracy and human rights

- guarantees for the rights of ethnic and national groups and minorities in accordance with the commitments subscribed to in the framework of the CSCE

- respect for the inviolability of all frontiers which can only be changed by peaceful means and by common agreement

- acceptance of all relevant commitments with regard to disarmament and nuclear non-proliferation as well as to security and regional stability

- commitment to settle by agreement, including where appropriate by recourse to arbitration, all questions concerning State succession and regional disputes.

The Community and its Member States will not recognize entities which are the result of aggression. They would take account of the effects of recognition on neighbouring States.

The commitment to these principles opens the way to recognition by the Community and its Member States and to the establishment of diplomatic relations. It could be laid down in agreements.

Declaration on Yugoslavia (Extraordinary EPC Ministerial Meeting, Brussels, 16 December 1991)

The European Community and its Member States discussed the situation in Yugoslavia in the light of their Guidelines on the recognition of new states in Eastern Europe and in the Soviet Union. They adopted a common position with regard to the recognition of Yugoslav Republics. In this connection they concluded the following:

The Community and its Member States agree to recognize the independence of all the Yugoslav Republics fulfilling all the conditions set out below. The implementation of this decision will take place on 15 January 1992.

They are therefore inviting all Yugoslav Republics to state by 23 December whether:

- they wish to be recognized as independent States

- they accept the commitments contained in the above-mentioned Guidelines

- they accept the provisions laid down in the draft Convention – especially those in Chapter II on human rights and rights of national or ethnic groups – under consideration by the Conference on Yugoslavia

- they continue to support

- the efforts of the Secretary General and the Security Council of the United Nations, and

- the continuation of the Conference on Yugoslavia.

The applications of those Republics which reply positively will be submitted through the Chair of the Conference to the Arbitration Commission for advice before the implementation date.

In the meantime, the Community and its Member States request the UN Secretary General and the UN Security Council to continue their efforts to establish an effective cease-fire and promote a peaceful and negotiated outcome to the conflict. They continue to attach the greatest importance to the early deployment of a UN peace-keeping force referred to in UN Security Council Resolution 724.

The Community and its Member States also require a Yugoslav Republic to commit itself, prior to recognition, to adopt constitutional and political guarantees ensuring that it has no territorial claims towards a neighbouring Community State and that it will conduct no hostile propaganda activities versus a neighbouring Community State, including the use of a denomination which implies territorial claims.¹

ПРОТИВ НЕЗАВИСНОСТ НА КОСОВО

Јас лично сум против едностраното прогласување на независноста на Косово заради тоа што:

1.      Со тоа се задава удар на можноста да постојат мултикултурни општетсва. Наспроти убедувањата кои доаѓаат од страна на западните демократии дека мултикултурноста треба да се одржува, заштитува и промовира, во случајот на Косово, истите тие држави подржуваат создавање моноетнички држави. Зошто Албанците не можат да останат во Српската држава и заедно со Србите да влезат во ЕУ каде што границите ќе станат ирелевантни. Ако тоа важи за нас зошто да не важи и за Албанците.

2.     Со тоа се негира значењето на меѓународните договори и значењето на ООН. Имено ООН имаат донесено резолуција која претставува своевидна договорна гаранција дадена на една држава, а која сега се негира и едноставно без да биде укината или заменета воопшто не се почитува.

3.     Со тоа се враќа тркалото на времето назад во далечната 1911/12 година кога во многу слична ситуација истото прашање под притисок на истите САД е решено на ист начин и потоа работите добиваат сосема друг тек и САД се повлекуваат, а Косово останува во Србија. Доколку се смета дека тогашп им била нанесена неправда на Албанците, тогаш да ги разгледаме сите неправди направени во овој период. Ако го враќаме времето назад, да се врати за сите, а не само за едни.

4.     Со тоа се покажува дека и распадот на СФРЈ може да е направен со цел постигнување такви географски преструктуирања кои ќе овозможат директно влијание на САД и создавање територии кои во секој момент може да послужат како американски бази во продорот на исток.

5.     Заради тоа што сето тоа нема врска со човековите права и слободи.