БЕЗАЛТЕРНАТИВНОСТ

Многу ми пречи праксата на еднозначност која упорно продолжува да се негува во Македонија. Наводно влеговме во нов политички систем, наводно почнавме да гледаме плуралистички и навидум постои слобода на мислата, изразувањето, слободна размена на информации и различност на видувањата.

Фактички, се промовира едноумие од најлош вид. Едноумие кое не смееш ни да го спомнеш а камо ли да го оспориш затоа што наводно станува збор за одлуки што не се коментираат, теми за кои сите еднакво размислуваме, цели кон кои сите заедно рака под рака се стремиме.

Јас живеев и се образував и работев во време на едноумие, и ја знам погубната моќ на истоветноста и унифицираноста. Сакам да ги слушнам сите размисли и сите идеи и да ги измерам позитивните и негативните последици што може да следат после различни активности.

Сакам да слушнам зошто тоа мора и како тоа сите сакаме да влземе во НАТО? Што воопшто подразбираат под НАТО луѓето кои ги прашуваат на улица за нивниот став во врска со приклучувањето на Македонија, дали знаат што фактички значи во однос на економијата, односите со другите држави (во и вон НАТО), глобалната положба на државата.

Не ми се допаѓа тоа што влезот во ЕУ ми се сервира како единствена алтернатива. Сакам да знам што ќе добие Македонија, а што ќе изгуби, што ќе добијат одредени категории луѓе во Македонија, а што ќе изгубат, што ќе добијам јас лично, а што ќе изгубам. Сакам да знам дали постојат и други размисли за развој на Македонија, За земјите кои не сакаат во ЕУ или кои сакаат да излезат од ЕУ. Сакам да слушнам зошто во Македонија не се иницира референдум за ниту едно од клучните прашања кои го одредуваат нашиот и животот на нашите деца.

Не ми се допаѓа кога некој ќе рече дека името е табу тема. Не признавам постоење на такви теми. Јас сакам за името да разговараме. Што би значела неговата промена (за државата, за граѓаните, за мене). Сакам да дознаам што е направено до сега и зошто е така на правено. Сакам да знам што сме изгубиле со задржувањето на името, а што сме добиле.

Сакам да се разговара за теми кои на прв поглед изгледаат неприфатливи до корен. Зошто никој не зборува за евентуална поблиска еконосмка соработка со некои од нашите комшии. Соработка која што би можела да биде формализирана на одредено ниво. Зошто не и политичка? Со Косово, со Албанија, со Бугарија, со Грција, со Србија, на ниво на Балкан. Зошто веќе никој не зборува за идејата за Балканска федерација.

Кој го загуши разговорот. Кој ја уби алтернативност уште пред да биде родена?